Wij zijn de levenden
Wij zijn de levenden!
En surfen langs de randen van
zeer hoge golven,
tussen wanorde en wet
en vallen ongenadig, lachend,
brullend in de branding.
Wij zijn de levenden!
Zo vol van wind op huid en haar
en het rennen door het bos
en minnen op het mos
en heffen van het glas.
Handen als kolenschoppen
vertellen breed het verhaal.
Wij zijn de levenden!
En hebben altijd honger en
reiken altijd uit naar
god-mag-weten wat,
totdat we zonder zuurstof
op de te hoge bergtop staan,
terwijl de te donkerblauwe
lucht, de te arme lucht,
het leven per ademhaling mindert.
Wij zijn de levenden
En zitten altijd op een grote schommel,
die veel te kort zijn rustpunt kent,
om daarna weer verder te gaan jagen
en in zijn voortgang weer de neergang voelt
en in de teruggang weer de klim
en we kijken en we lachen
en we grijpen naar elkaar.
Wij zijn de levenden
Die in ons leven toch steeds moeier worden
omdat het in ons brand
tezelfdertijd ons brandt
en hier valt niets te blussen
want wie geblust is, is al dood
en hier valt niets te rusten
want wie rust, tja, zeer zacht.
Wij zijn de levenden.
En misschien bouwen we ons luchtkasteel
en als het zover is gaan we
als drietrapsraket op reis
en werpen alle trappen af
en met een capsule zo klein,
dat je haar niet meer ziet
komen we veel verder
door al dat branden.
KOAN
Zie de kleine strenge bolletjes,
met harde klikjes botsen ze
met vaste hoekjes kaatsen ze.
In hun handjes ligt de toekomst,
alleen is mijn rekenlineaal
te klein.
De kleine strenge genen staan
keurig op een rijtje en
spellen met elkaar slechts één woord
en woord na woord slechts één zin,
hoofdstuk, boek.
-Overleven-
ik overleef
jij overleeft etc.
Het geeft toch geen pas,
de genen en de bolletjes.
Worden ze wel serieus genomen?
Er is geen mens die
een atoom heeft begrepen.
En als je goed kijkt lijken ze
wel steeds leger en leger
en ingewikkelder.
Geen bolletjes,
maar waarschijnlijkheidswolkjes.
Maar vooral heel veel leegte.
Misschien is het de leegte die zich
samenbalt en zo materie vormt.
En was het niet altijd zo geweest?
Eerst was er leegte en de waaiende geest
en toen licht
en aarde
Misschien reiken al die bolletjes en genen
elkaar de hand om zichzelf en ons
de kans te geven om……………..
HA!
dat is de vraag van het leven!